من مثل ابریم که تا حالا نباریده

دنیا می گن یک مقصد بی انتهاس اما

من با خودم فکر می کنم کی رفته؟ کی دیده؟

وقتی کبوتر فکر پروازو توی ذهن

انسان تو تاریخ سرگردون می اندازه

می شه تصور کرد که افتادن سیبی

آدم رو به فکر سقوط از عرش بندازه

دنیا پر از سیبای از سرشاخه افتادس

دنیا پر از زندونیای بی ملاقاتی

دنیا سفر از نقطه ی بالا به پایینه

دیدار همدیگه واسه یک مشت سوغاتی

حرفای تلخی می زدی و خوب یادم هست

گفتی تموم قصه ها دیو و پری داره*

گفتی که می مونی ولی دختر برای من

این حرفها مفهوم های دیگری داره

زندون بی دیوار دنیا تنگ و تاریکه

می ترسم از اینکه نیای روزی ملاقاتم

هر روزمو با فکر این شب می کنم دختر

که مرد رویاهای توی بچه گیهاتم

*محسن رزوان

وقتی تمام قصه ها دیو و پری دارد

پس با تو هستم قصه ی ناباوری دارد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حالم از این و آن به هم می خورد

توی انگارهای خط خطی ام

در کثافت رسیده ام به خودم

شاعرم ؟ احمقم ؟   نه !!!

                               پاپتی ام

آسمان موج می زند در ابر

ابرهایت رسیده تا حلقم

دودی از جنس تیغ عریانی

که زبان را بریده با حلقم

من تورا دار خورده ام آونگ

ساعتی که گذشته از مردی

ذهن مبهم ، خیال وهم آلود

که از این قصه زنده برگردی

مرد در غوطه ور درون خودش

منتظر بین آسمان و زمین

فکر پایان آخرین شب خود

مثل آغاز روز بعد

                             همین

مثل دیدن، ندیدن خورشید

التهاب شقیقه با سر درد

زنده ام تا نفس نفس دیگر

زندگی تا نمرده ام برگرد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خون روی شقیقه نامه اش گوشه ی میز

یک خود کشی موفق خوب و تمیز

انگار حدود نیمه شب بوده ولی

یک سال و چهار ماه یک مرد مریض

هر شب به خودش کنایه و زخم زده

بی شک به توسط دوتا آلت تیز

در هرزگی اتاق و چشمان جسد

چشمان زننده ی همین مردک هیز

تصویر تویی که در زمین غرق شده

تصویر زنی درون من غرق .  عزیز ـ

حالا تو شبیه نقطه ای در سر من

اندازه ی یک گلوله ی سربی ریز

خون روی شقیقه نقطه ای توی سرم

یک سال و چهار و چند تا خاطره نیز ...

از اتفاقهات برایم غزل بگو

از آنچه هست از تو و آز آنچه نیست هم

حل کن تمام مسئله های عجیب را

من کیستم ؟ و یا تو که در من گریست هم !

تو در شب نبودن من غرق می شوی

عادت بکن به او و به قلبی دو زیست هم

در را ببند . پنجره ها را قلم بگیر

هرچند در دل سگی من دریست هم

کم کم شهاب سنگ به دامان من بیار

این سنگسار واقعه ای سرسریست هم

اینقدر هم همه نکن و از خودت بگو

از آنکه هست با تو و از من که نیست ...

                     هم

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی می فهمی خوردن چقدر فعل احمقانه ایست

به شیر گاز ایمان می آوری که بازش نمی کنی

احمقانه مثل طناب است

با این فرق که

خونی از دماغ کسی نمی ریزد

کم کم طناب هم جایش را توی اتاق باز می کند

سیگار توی ششهایت غرق می شود

حالا همه چیز را مثل هیچ چیز نمی بینی

چقدر دنیا به آنهایی که می خواهند بالا بروند

کمک می کند

ساعت ۲۱ همه چیز آماده است

تا طناب در گاز ششهایت

احمقانه شوی

وبلاگ دوست خوبمون مجتبی حیدری هم متولد شد

لینکش توی لینکهای وبلاگ هست

و...

این غزل را ببخشید

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شب و

        سکوت و

                  خاطره های تو در کمین

من از مرور خاطره ها خسته ام

                     همین.

من احمقم که دست تو را ول نمی کنم

ماهی شدی و برکه به جانم زدی و من

آبی برای صید شما گل نمی کنم

دستی نمی کشم به سرا پای این غزل

این شعر را برای تو کامل نمی کنم

اصلا اهمیت که ندارد برای تو

مرگ تمام بیت مقابل

نمی کنم

فکری به حال و روز خودم       گیج و خط خطی

تنها

همیشه نا متعادل  ...

محبت دوستان را فراموش نمی کنم . چه کنم که روزهای حقیقی مجال دیدارتان را در این دنیای مجازی دریغ می کند اما خوشحالم که شبیه من نیستید و شکر معرفتتان را

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

می آید

می آید

می آید

صبر کنید

هنوز مانده تا خبرم را بشنوید

شیرین ِ تلخ ، یا نه ، کمی تلخ ِ بی نمک

مردم کمک کنید اگر می شود ، کمک

من دارد از تمام خودم خسته می شود

گمُ می شوم درون خودم یا بدون شک

پایم به راه ِ چشم ِ کسی بسته می شود

چشمم به پای چوبی ِ این قصه،       آدمک

حوّا ، قرار ، کافه ی سیب سه شنبه شب

من با شما شبیه دو گنجشک بی کلک

دو مرغ عشق ، قمری ِ عاشق ، دو مرغ ناز

یک باغ وحش کهنه ی عشقی ، پر از کپک

دنیای غرق می شوم انگار توی آن

امروز های گمشده در فوج قاصدک

هی داد می زنم غزلم را شبیه شعر

وقتی بریده می شوم از تو ، خودم  

فلک

دارد مرا به برزخ تو هدیه می دهد

جایی شبیه دوزخ من بدتر از درک

جایی به تنگی ِ همه ی چشم های زخم

جایی به ناشناسی ابعاد ِ مردمک

من دارد از تمام فضا خسته می شود

مردم کمک کنید اگر می شود ، کمک